HISTORIA TAEKWON-DO

To, że sztuki walki nie powstały w ciągu kilku ostatnich lat, chyba wszyscy wiedzą. Prawda? Więc nie opłaca mi się pisać, że od zarania dziejów nasi przodkowie walczyli o byt, jedzenie, terytorium, że to właśnie były początki sztuk walki; później ludzie dodali do tego ideologię, podbudowę filozoficzno-moralną, i z pokolenia na pokolenie przekazywali swoje umiejętności, które były na coraz wyższym poziomie.

O tym, że wraz z cywilizacją przyszły turnieje i igrzyska, bo cywilizowanemu człowiekowi nie wypadało już biegać na golasa po jaskiniach, ale jednak chęć sprawdzenia swoich umiejętności pozostał, też pisać nie będę. Następna rzecz o której nie napisze, to to, że często te igrzyska miały charakter obrzędów religijnych. Skoro już wszyscy wiedzą to o czym nie chcę mi się pisać, przejdę do poważnych problemów, które należy poruszyć opisując historię Taekwondo. 

Koreańczycy byli gruntem bardzo podatnym na wpływy zewnętrzne. Sąsiedztwo Mongołów, jednego z waleczniejszych szczepów zaowocowało przyswojeniem na własne potrzeby, broni takiej jak: łuk, strzała, włócznia, a nawet kamień, który doskonale nadawał się do rzucania w przeciwnika. Od Chińczyków zaczerpnęli broń sieczną. Jednak ze względu na warunki technologiczne (Koreańczycy późno nauczyli się wytopu metali) nie dorównali nigdy Chińczykom.

Pierwsze udokumentowane fakty świadczące o praktykowaniu sztuk walki na terenie Korei pochodzą z początków naszej ery, chociaż nie ulega wątpliwości, że już znacznie wcześniej miały tam miejsce zjawiska, o których nie wspomniałam w poprzednim akapicie. Lata 57 p.n.e.- 766 n.e. ( bo na nie właśnie przypada udokumentowany początek historii taekwondo) to okres w którym Korea składała się z trzech państw rządzonych przez trzy dynastie: na północy Kouryo i Silla, na południu - Paekche.

Państwo Koguryo powstało mniej więcej w 37 r. p.n.e. Przekazy historyczne podają nam fakty świadczące o tym że tamci ludzie znali Taekyon - prosty system walki, który opierał się głównie na kopnięciach, mimo iż nazwa „odsunąć rękami ramiona przeciwnika” mogłaby sugerować całkiem coś innego. Stąd pochodzi odkryty w 1935 r. fresk na suficie krypty grobu odkopanego przez archeologów w Gambochong (południowa Mandżuria), który ukazuje władcę wykonującego poomose (układ formalny). Inny fresk odnaleziono w grobie Muyong-chong. Przedstawia on walkę podobną do taekwondo: jeden członek rodziny królewskiej wykonuje kopnięcie, drugi blokuje. Archeolodzy datują oba te groby na 3 r. p.n.e.

Silla to państwo, które walnie przyczyniło się do rozwoju Taekyon. Z tym rejonem nieodparcie kojarzy się „Kwiat Młodości”, „Hwarang”- organizacja rycerska, coś na wzór japońskich samurajów. Ideę ugrupowania dał król Chihung, pięć cnót kodeksu to dzieło kapłana Wong Wanga, ojcem duchowym Hwarang-do był chiński filozof wojny Suń zi. Wykorzystywali oni Taekyon, oraz prawdopodobnie system powstały w trzecim z państw - Paekche, który swą nazwą - subak (atak ręką) - sugeruje zastosowanie rąk jako głównego narzędzia walki. W tym przypadku nie jest to nazwa zwodnicza. „Hwarang” to nie tylko walka, to poszukiwania harmonii ducha i ciała. Szlachetnie urodzeni młodzieńcy szukali tej harmonii, jak również objawów boskości, w przyrodzie. Paekche było centrum pokojowo usposobionych buddystów, ale krótko, gdyż sąsiedzi nie byli tak pokojowo usposobieni i wkrótce państwo leżało w gruzach. Zjednoczenie państw koreańskich, które nastąpiło w roku 676, zawdzięczamy rycerzom Hwarang. Kodeks hwarang w Korei odegrał w kształtowaniu ducha narodowego rolę taką samą jak kodeks bushido w Japonii.

Niestety koniec wieku VIII przyniósł upadek zarówno idei jak i praktyki treningowej. Przyszedł okres pozbawionego samokrytycyzmu dyletanctwa, rozbojów i rozpusty (jak to tragicznie brzmi, nawiasem mówiąc;). Prawdziwi mistrzowie wycofali się z czynnego nauczania, a praktyka taekyon stała się trudnodostępnym sekretem. Koryo, bo tak nazwano nowopowstałe królestwo, to miejsce w którym oprócz subak rozwijała się też szermierka (walczący posługiwali się mieczami zbliżonymi w kształcie do japońskich katan, tyle, że lżejszymi, jednoręcznymi, w drugiej ręce trzymano pochwę służącą do blokowania ciosów) oraz zapasy.

To tyle z odległej historii. Ominiemy kilka wieków, które na pewno miały wpływ na kształtowanie się taekwondo, ale ja nie bardzo wiem jaki. Więc mamy wiek XX. Drugą jego połowę. To właśnie ten okres w którym powstało taekwondo jako taekwondo współczesne. Związane jest to z osobą gen. Chi Hong Hi, który poświęcił swoje życie najpierw tworzeniu a później propagowaniu nowej sztuki walki. Ale o nim dokładniej pomówimy oddzielne. Dlatego teraz lecę po łebkach: 11 kwietnia 1955 r. Choi Hong Hi zwołał zespół instruktorów, historyków i czołowych przywódców społeczeństwa. Przedstawia im opracowany przez siebie system, tłumaczy proponowaną przez siebie nazwę. Tu po raz pierwszy pada słowo „TAEKWONDO” . Tutaj może cytacik z Mistrza:

„Pragnę by to było jasne iż pomimo tego , że Taekyon , Subak i Karate były odnośnikami w trakcie moich prac nad stworzeniem Taekwondo, podstawowe teorie i zasady są całkowicie różne od innych sztuk wojennych na świecie" .

Jednak dopiero sześć lat później(1961r) udaje mu się zjednoczyć pod tą nazwą siedem głównych koreańskich szkół walki: Dang Soo, Gong Soo, Kwoon Bup, Taek Kyon. W cztery lata później powstaje Południowokoreański Związek Taekwon-Do którego wiceprezydentem (później zresztą prezydentem) zostaje Choi Hong Hi. Rok 1965 to również rok w którym taekwondo zostaje uznane sportem narodowym Korei. 22 marca 1966 r. to data powstania International Taekwondo Federation (ITF) zrzeszającą związki z 9 państw Wietnamu, Malezji, Singapuru, RFN, Włoch, Turcji, U.S.A., Zjednoczonej Republiki Arabskiej i Korei. Siedzibą organizacji zostaje Seul. Cztery lata później ITF liczy sobie już 35 organizacji narodowych. Jednak pojawia się problem. Koreańskie władzę chcą wykorzystać Taekwondo w walce politycznej. Nie było to zgodne z założeniami generała, zdecydował się on więc na przeniesienie siedziby do Toronto (Kanada). Przeprowadzka ta miała miejsce w roku 1972. Rząd koreański jednak nie daje za wygraną. Pod jego presją Południowokoreański Związek Taekwon-Do zrywa z ITF i przekształca się w World Taekwon-Do Federation (WTF). Rok 1974 przyniósł I Mistrzostwa Świata, rozegrane w Montrealu. Udział w nim wzięło 450 zawodników z 27 krajów świata. Od tego roku regularnie organizowane są zarówno Mistrzostwa Świata jak i Mistrzostwa Kontynentów. W latach 80-tych zainteresowanie Taekwondo ITF wzrasta w krajach socjalistycznych. Odpowiedzią na to jest przeniesienie siedziby do Wiednia w roku 1984. W 2002 roku, po śmierci generała, ITF podzielił się na trzy mniejsze organizacje, które w dalszym ciągu używają nazwy ITF. Dwie z nich mają siedzibę w Austrii, jedna w Kanadzie. 
 

Dodaj do:    Dodaj do Facebook.com Dodaj do Google+ Dodaj do Twitter.com Translate to English

KOMENTARZE CZYTELNIKÓW
 
Aby móc komentować, musisz być zarejestrowanym i zalogowanym użytkownikiem serwisu.