KENDO

Kendo jest japońską odmianą szermierki sportowej, prowadzonej przy użyciu mieczy bambusowych. Jest zarazem jedną z japońskich sztuk walki określanych wspólnym mianem budo. Jako sztuka walki wywodzi się bezpośrednio z bojowej szermierki samurajskiej, której historia sięga XI wieku. Różne jej szkoły i formy rozwijały się aż do połowy XIX wieku, kiedy to wprowadzono zakaz noszenia mieczy w Japonii.


Kendo w XIX w.

W początkach XVII wieku do treningu zaczęto stopniowo wprowadzać ochraniacze i miecze ćwiczebne, pozwalające na toczenie bezkrwawych pojedynków. Zastosowanie mieczy ćwiczebnych, najpierw drewnianych, a z czasem elastycznych konstrukcji bambusowych oraz solidnych protektorów, wzorowanych na zbroi samurajskiej, pozwoliło ćwiczyć bardziej dynamicznie i toczyć walki sparingowe. Wprowadzane z czasem regulaminy treningu dały początek współczesnemu kendo.

Dzisiaj kendo jest sportem uprawianym na szeroką skalę na wszystkich kontynentach, nadzorowanym przez Międzynarodową Federacje Kendo i odpowiednie federacje kontynentalne. W Japonii kendo jest najpowszechniej uprawianą dyscypliną z ok. 2 mln trenujących. W Polsce odnotowuje się około 500 ćwiczących, a na całym świecie liczba ta wynosi 5 mln. 

Celem treningu poza zwiększaniem biegłości w sztuce walki mieczem jest wzmocnienie umysłu i ciała w wyniku szermierczego rygoru treningowego.

Celem walki jest wykonanie poprawnego ataku na jedno z czterech miejsc trafień:
 - głowę,
 - przedramię,
 - bok
 - lub gardło.

Walka zawodnicza w kendo:

Formuła walki

Walki zawodnicze w kendo przeważnie rozgrywane są do dwóch zdobytych punktów w określonym limicie czasu. Formuła ta nazywa się sanbonshobu - „walka do trzech punktów”, ponieważ maksymalna ilość zdobytych punktów w trakcie starcia to trzy (wynik 2:1).

Zdobycie w trakcie walki dwóch punktów to natychmiastowe zwycięstwo. Jeżeli w momencie upłynięcia czasu walki jeden zawodnik prowadzi 1:0, walka jest rozstrzygnięta na jego korzyść. W przypadku wyniku 0:0 lub 1:1 w zależności od formuły turnieju ogłaszany jest remis lub odbywa się dogrywka do pierwszego punktu.

Zdobywanie punktów (ippon)

Punkty w kendo można zdobywać na dwa sposoby: wykonując poprawny atak lub w momencie, gdy przeciwnik dopuści się dwóch wykroczeń (hansoku).

Poprawny atak: Aby atak został uznany za poprawny, musi zostać wykonane czyste poprawne cięcie w odpowiedni cel z zachowaniem po nim gotowości do dalszej walki w celu zapewnienia bezpieczeństwa.

Poprawne cięcie (yuko datotsu): Musi zostać wykonane „ostrzem” miecza, odpowiednią częścią, z odpowiednią siłą, przy odpowiedniej pracy ciałem.

Zabezpieczenie pozycji (zanshin): Natychmiast po wykonaniu poprawnego cięcia zawodnik musi zapewnić sobie bezpieczną pozycję. Najczęściej wykonuje się to w dynamicznym ruchu do przodu w celu zamknięcia dystansu lub ominięcia przeciwnika i stworzenia nowego dystansu.

Punktowane miejsca na ciele:

Odpowiednie cele (datotsu bui) – głowa (men) – górna część mniej więcej od ucha do ucha, prawe przedramię (kote), oba boki poniżej klatki piersiowej (do), gardło (tsuki - jedyne pchnięcie w kendo). Miejsca te, oraz przykłady ataku ilustrują poniższe obrazki.


Poprawne trafienie men


Poprawne trafienie kote


Poprawne trafienie do


Poprawne trafienie tsuki


Cele ataków w kendo

Przykłady niepoprawnego ataku

- Atakujący w trakcie ataku nadział się na miecz przeciwnika.
- Poprawne trafienie, po którym zawodnik stanął w miejscu narażając się na atak (niekoniecznie go otrzymując).
- Trafienie bez odpowiedniej siły lub gdy cięcie „ześlizgnęło się” z celu.
- Brak zgrania cięcia i ciała (brak kikentaiichi).

Wykroczenia (hansoku)

Są dwa rodzaje wykroczeń, uważane za ewidentne, za które ostrzeżenie przyznaje się natychmiast:
- wyjście z pola,
- zgubienie miecza.
Ostrzeżenie może również zostać przyznane za dotknięcie ochraniaczy lub broni w trakcie walki, niesportowe zachowanie lub pasywną walkę, jednak wtedy wymagana jest narada sędziów.

Sędziowie

W kendo nad przebiegiem walki w polu czuwa trzech sędziów wspomaganych przez stolik sędziowski spoza pola. Każdy z nich trzyma białą i czerwoną chorągiewkę, którymi komunikuje swoje decyzje. Skład sędziowski dzieli się na jednego głównego i dwóch bocznych, którzy rozstawiają się wokół zawodników tworząc trójkąt.  Sędzia główny ma za zadanie prowadzić walkę – rozpoczynać, przerywać, ogłaszać decyzje dotyczące punktów i wykroczeń.  Boczni sędziowie mogą przerwać walkę w momencie, gdy dostrzegą zagrożenie dla zawodników.

Uniesienie chorągiewki w kolorze szarfy danego zawodnika oznacza, że sędzia uważa, że należy mu się punkt. Dynamiczne parokrotne skrzyżowanie i rozłożenie chorągiewek oznacza brak zgody na punkt.  Gdy przynajmniej dwóch z trzech sędziów zdecyduje się przyznać punkt jest on ogłaszany przez sędziego głównego. Jeżeli sędzia główny nie zgadza się na przyznanie punktu, gdy dwóch bocznych już uniosło chorągiewkę, może to wyrazić krzyżując chorągiewki, ale po tym zobowiązany jest przyznać punkt zawodnikowi.

Zasady specjalne:

Odwołanie punktu – w przypadku gdy zawodnik nie zachował powagi wymaganej w polu może zostać ukarany przez cofnięcie punktu. Podobna sytuacja może mieć miejsce, gdy sędziowie przyznają punkt przez pomyłkę.

Trafienia w lewe przedramię – jeżeli zawodnik walczy z innej pozycji niż ortodoksyjna (chudan) punktowane są również cięcia na lewe przedramię.


Pozycja wysoka (Jodan)


Styl dwóch mieczy (Nito ryu)

Dodaj do:    Dodaj do Facebook.com Dodaj do Google+ Dodaj do Twitter.com Translate to English

KOMENTARZE CZYTELNIKÓW
 
Aby móc komentować, musisz być zarejestrowanym i zalogowanym użytkownikiem serwisu.